Archiwa kategorii: Podróże

Prawdziwy mały Meksyk

Ciężko zacząć pisać po tak długiej przerwie. Tak, jesteśmy w Meksyku. W tym Meksyku, który dla większość Europejczyków wydaje się odrobine niebezpeczny, by pojechać tam na wakacje.

O następnej destynacji naszej podróży zadecydował los albo raczej specialna oferta biletów lotniczych. Wylądowaliśmy w mieście Cancun. Celem naszej wyprawy jest Półwysep Jukatański. Za trzy tygodnie chceme dowiedzieć się więcej o kulturze Mayów, zobaczyć ich świątynie, podziwiać piękne i słynne plaże morza karaibskiego i doświadczyć prawdziwy mały Meksyk, bo odwiedzamy tylko trzy z 32 meksykańskich stanów.

Każde państwo tak ma. Człowiek wypowiada nazwę państwa a zaraz mu wyskakują pierwsze skojarzenia albo raczej stereotypy. U nas było tak samo.

Meksyk znaliśmy z opowiadań i również z medii. Bo kto nie słyszał o groźnych gangach, porwaniach oraz nielegalnych imigrantach, ale też o sombrerach, tequili, mariachi no i oczywiście o pięknych plażach?

Niżej w punktach krótko i zwięźle jak jest na Jukatanie.

Bezpieczeństwo
Nie będziemy udawać bohaterów, szczerze mówiąc, trochę się baliśmy. Nie było osoby, która by nas nie uprzedziła przed niebezpieczeństwem. Nawet znajomi, którzy już w Meksyku byli, mówili byśmy byli ostrożni. Nasza pierwsza jazda wypożyczonym samochodem przypominała niemalże sceny amerykańskiego ganga style serialu, gdy wypatrywaliśmy zpoza każdego zakrętu bandytów. Po kilku dniach przekonaliśmy się, że Jukatan nie taki groźny jak wszyscy wróżyli. Nabraliśmy już sporego zaufania a nasze jazdy autem stały się bardziej zrelaksowane.

Na wszystkich głównych drogach spotykamy policyjne patrole sprawdzające podróżnych. Częstotliwość występowania patrolów potwiedza fakt, że już dwa razy nas zatrzymali. Raz by sprawdzić trzeźwość kierowcy (bardzo śmieszna przygoda), po drugi by pogrozić nam mandacikiem za szybką jazde. Naszczęście wszystko poszło sprawnie i bez problemów.

Spakować podstawy języka hiszpańskiego
Cancun oraz bliskie mu obszary są zmarykanizowane. Wszyscy o tym wiedzą, wszyscy z tym liczą. Sporo osób rozmawia po angielsku i bez problemu można wszystko załatwić. Wyjeżdżając dalej trzeba jednak znać podstawy hiszpańskiego. Z kilkoma nauczonymi zdaniami jest łatwiej. Lokalsi, chociaż są bardzo mili oraz pomocni, rozmawiają tylko po hiszpańsku a to może stwarzać niemały kłopot w komunikacji.

Krajobraz
Kaktusy oraz piasek. Tak zawsze wyobrażałam sobie Meksyk. Pierwszy kaktus, który na Jukatanie widziałam, był w doniczce w ogrodzie hotelowym. Powiem wam, lekkie zawiedzenie. Kontynuowałam w poszukiwaniu pól z kaktusami. Bezskutecznie. Jukatan to teren nizinny, porośnięty zieloną wegetacją przypominającą dżungle. By zobaczyć największe pustynie z olbrzymymi kaktusami należy wybrać się na Półwysp Kalifornijski. Jukatan może się pochwalić największą ilością pól porośniętym agawe, z którego uzyskuje się henequén, czyli włókna z liści agawe wykorzystane do produkcji sznurów. Właśnie takich sznurów, z których są zrobione wszystki huśtawki oraz hamaki w Meksyku.

Rzecz jasna, że musimy również wspomnieć przepiękne wybrzeże Jukatanu. Biały, bieluśki piasek, tyrkusowe wody, duże fale i szerokie oraz dłuuuugie plaże. Według nas to największa zaleta Jukatanu. O plażach i nie tylko już w krótce w następnym wpisie.

Reklamy

Bilans minionego roku

Początek nowego roku, to czas podsumowań i postanowień. Może się wydawać, że rok 2016 nie był dla nas dwóch podróżników zbyt aktywny. Co prawda, to na blogu nie pojawił się ani jeden wpis. Jednak mogę wam zdradzić, iż pozory mylą. Daniel spędził 10 miesięcy w Belgii, studjując program IELSP na Uniwersytecie w Antwerpii. Z tego powodu kilkakrotnie odwiedziłam ten pachnący goframi kraj. Wspólnie udało nam się zwiedzić parę ciekawych miast. Gorąco zapraszamy na krótkie zestawienie z ostatniego roku.

antwerpia

paryz

Niderlandy przejechane wzdłuż i wszerz a nam zachciało się pojechać po bardzo długim czasie na wakacje nad polskie morze. Pierwszy wakacyjny weekend mieliśmy spędzić opalając się na plaży. Plan był jasny i prosty. Plaża, słońce, pyszne pączki oraz najlepsze polskie smażone ryby. Wszystko było jak zaplanowaliśmy, tylko tego słońca nam zabrakło.

baltyk

A na samym końcu roku zaliczyliśmy dwie wycieczki w wysokogórskie obszary. Jeżeli nie wiecie, jak aktywnie spędzić pare dni, polecamy Austrię i jej cudne turystyczne trasy oraz stoki narciarskie w Alpach Salzburskich.

austria

Rok 2017 dobrze się zapowiada. Sporo podróży już mamy zaplanowanych, więc zostańcie z nami i bądźcie na bieżąco z najnowszymi wpisami.

Wszystkiego co dobre oraz wiele podróży Wam życzymy w nadchodzącym roku!

Ryżowe pola pokonane pieszo w Sa Pa

Jeszcze przed zakupem biletów lotniczych do Wietnamu, mieliśmy jedyny warunek – widzieć pola ryżowe w okolicach miasta Sa Pa we Wietnamie. Miejsce to znajduję się na samej północy państwa w górach tylko parę kilometrów od granicy z Chinami. Niemalże kiczowate zdjęcia pól ryżowych nas zachwyciły. Piękna zieleń wbiła się gleboko w naszą pamięć.

W połowie naszego wyjazdu usiedliśmy, by ustalić plan dalszej drogi po Wietnamie. Wychodziło na jedno. Nie damy rady wszystkiego widzieć. Nawet przyszedł nam pomysł do głowy o Sa Pie zapomnieć a raczej skupić się na miejscach bliżej  położonych. Daniel  zaczał szukać powodów, by nie jechać do daleko położonej Sa Py, … a bo daleko, a bo będzie padać i nic nie zobaczymy, a bo zmarnowany czas, a bo w 60 procentach nam się nie uda iść na trekking  w dobrej pogodzie . W dodatku wszyscy polecali wynająć lokalnego przewodnika, którego nie mieliśmy.

Zdesperowana decyzją, by skasować podroż do SaPy,  wrzuciłam do Google proste hasło: „local guide in Sapa”. Na trzecim miejscu na iPadzie wyskoczyło mi video na You Tube. Sympatyczna dziewczyna, trochę łamanym angielskim, przedstawila się jako lokalna przewodniczka pochodząca z plemienia Hmongów, którzy mieszkają w górach w okolicach miasta Sa Pa. Dziewczyna proponowała wycieczkę po okolicach Sa Py i zachęcała do kontaktu.

Poniżej link na video:

https://www.youtube.com/watch?v=p8ujCZiZTG8

Bez namysłu zadzwoniłam do dziewczyny z video. Krótka rozmowa przekonała mnie, że to właściwy  wybór. Według głosu oraz dobrej angielszczyzny ( była o wiele lepsza niż na video) zdecydowaliśmy się pojechać do Sa Py, wędrować po polach ryżowych z Mimi, przewodniczką z YouTube. Wizja wędrówki po polach ryżowych  nas maksymalnie rozweseliła i nabiła  nową energią.

DSCN1934.JPGPrzewodniczka Mimi ze swym synem

Pociąg do Lao Cai

DSCN1801.JPG

DSCN1802.JPG
Najpierw pojechaliśmy pociągiem do Lao Cai a dalej mini vanem do Sa Pa. W pociągu zamówiliśmy najwyższą klasę – Fanxipan Train. Cena jednego biletu za 13 godzinową jazdę nocnym pociągiem z Hanoi do Lao Cai wynosiła $40.  Na pewno by wystarczyła tańsza klasa Tulico.

Trekking w Sa Pie
Porankiem (godzina 6:50) czekaliśmy na rynku w Sa Pie na kuzynkę Mimi, która miała nas poprowadzić pierwszy dzień naszej wycieczki. Mimi zajęta była inną grupką turystów, więc dołączyła do nas dopiero podczas drugiego dnia.

DSCN1805.JPG

DSCN1808.JPG

DSCN1812.JPGMiasto Sa Pa z innej perspektywy

Podczas wycieczki towarzyszyły nam dalsze dwie panie oraz dziewczynka. Nie dokońca wiedzieliśmy, czemu cały czas idą z nami. Najprawdopodobniej szły w tym samym kierunku co my . Kobiety towarzyszyły nam całych 13 kilometrów. Nasza ścieżka wiodła pomiędzy polami ryżowymi po terenie bardzo bagnistym a  niekiedy bardzo stromym. W niektórych momentach panie mi pomagały pokonać trudne odcinki drogi. Daniel  nieźle sobie radził z 7 kilowym plecakiem na plecach a przejścia między polami ryżowymi zaliczał do solidnych ćwiczeń równowagi. Sami zobaczcie na zdjęciach.

DSCN1841.JPG

DSCN1829.JPG

DSCN1826.JPG

DSCN1823.JPG

DSCN1824.JPG

DSCN1819.JPG

Na zdjęciu powyżej można zobaczyć w naszych oczach zmęczenie. Klimat bardzo wilgotny, do tego bagniste podłoże, nieustanna koncentracja by się nie poślizgnąć oraz ciężki plecak (dla Daniela) nas męczyły. 13 kilometrów polami ryżowymi w Sa Pa nie można porównywać do zwykłych 13 kilometrów na naszych terenach. Ostatnie 2 kilometry były dla mnie prawdziwą męką.

Nasze towarzyszące kobiety miały ubrane zwykłe klapki. Po pierwszym kilometrze zrozumieliśmy, że chodzi o buty bardzo praktyczne. Bagno można w najbliższym strumyku zmyć a nogi cały czas „oddychają”.

DSCN1839.JPG

Podczas obiadu dwie towarzyszące nam kobiety zaoferowały nam produkty własnej produkcji. Można powiedzieć, że chodziło bardziej o przymusowe zakupy, bo same nam powiedziały, że jeżeli byliśmy zadowoleni z ich pomocą podczas wycieczki, w takim raziem jesteśmy powinni od każdej coś kupić. Nawet musieliśmy kupić upominek od małej dziewczynki, która mogła mieć 5 aż 6 lat.

Przewodniczka tłumaczyła nam, że sprzedawaniem własnoręcznych upominków jest jedynym zarobkiem dla kobiet z tradycyjnych wiosek, by kupić swej rodzinie coś do zjedzenia.

W dolinach okolic Sa Pa mieszkają Czarni, Biali i Kwieciści Hmongowie oraz Czerwoni Dzao. Każda grupa etniczna jest na pierwszy rzut oka rozpoznywalna. Wskaźnikiem są zazwyczaj tradycyjne stroje a też fryzury. Każda grupa etniczna ma swój własny język. Mieszkańcy okolic Sa Pa porozumiewają się językiem wietnamskim, ale ze swojimi sąsiadami gadają swoim dialektem .

DSCN1870.JPG

IMG_0065.JPG

DSCN1923.JPG

DSCN1875.JPG

Niemal każda rodzina posiada swoje własne pole ryżowe a też małą działkę na uprawianie warzyw, przedewszystkim dyni, pomidorów, papryk, kukurydzy i roślinek indygowca używanego do barwienia tkanin. Właśnie ryż i warzywa są spożywane każdy dzień, jak przez Hmongów, tak i Dzaów. Mięso  jest dla grup etnicznych w Sa Pa czymś bardzo sporadycznym.

Ryż, który rośnie na tarasach w terenach górzystych, zazwyczaj nie jest sprzedawanym towarem. Przyczyny są dwie. Właściciele pól ryżowych ryż sadzą a następnie ręcznie zbierają  dla własnego spożycia. Drugim powodem jest długi i zkomplikowany transport, który by cenę ryżu podwyższył. Dlatego ryż z Wietnamu, który najczęście ląduje na półka w naszych sklepach spożywczych pochodzi z nizin we Wietnamie.

DSCN1845.JPG

DSCN1848.JPG

Malownicze tarasy, jak można zobaczyć na zdjęciach poniżej, liczą setki lat. Od kilkudziesiąt lat są też atrakcją dla turystów, których przyciągają pejzaże niemal jak z bajki. Tubylcy uczą się języka angielskiego, który stanowi dla nich pomyślną furtkę do pieniędzy. Zwykła rodzina spędza swoje życie na polach ryżowych, czy też działkach oraz hoduje zwierzęta. W żaden sposób nie mają dostępu do pieniędzy, gdyż niczego nie sprzedają. Jednak dzięki turystom można zacząć sprzedawać własnoręczne branzoletki, torby, ubrania czy też biżuterię typową dla tego terenu. A w ostatnich latach nawet oprowadzać zwiedzających po polach ryżowych i zaprowadzać ich do typowych wiosek grup etnicznych. W taki sposób przede wszystkim kobiety zarabiają parę dolarów miesięcznie i mogą wspomóc swoją rodzinę finansowo i zapewnić chociaż troszęczkę wyższy standard życia.

DSCN1855.JPG

DSCN1873.JPG

DSCN1853.JPG

DSCN1818.JPG
Nasze dwie przewodniczki nauczyły się języka angielskiego od turystów. Podsłuchiwaniem rozmów nauczyli się języka do takiego poziomu, by bez problemu dogadać się z nowo przyjażdżającymi zagranicznymi osobami. A potem, że angielskiego nie można się nauczyć… Kobiety z wiosek między sobą gadają po angielsku, by ćwiczyć język i wzajemnie się poprawiać. Dzieci od 6 lat obowiązkowo uczęszczają do szkół podstawowych, w których uczą się języka angielskiego.

Homestay
Dalszym sposobem jak zarobić pieniądze, to zaoferować zakwaterowanie turystom w swym własnym domu. Nas przewodniczka zaprowadziła do dużego domu, w którym oprócz członków rodziny nocowało około 15 dalszych turystów. Warunki w takich domach są bardziej spartańskie, ale zato można poczuć swoistą atmosferę. Członkowie rodziny mieszkają w jednym wspólnym pomieszczeniu. Łóżka znajdują się jeden obok drugiego. W takim pokoju mieszkają rodzice, dziadkowie i  dzieci. Rodziny nie znają, co dla nas jest prywatność. Także prysznic jest rzeczą sporadyczną w takich domach. A gotować można tylko nad ogniem.

DSCN1909.JPG

DSCN1910.JPG

Odpoczynek po długiej wycieczce

DSCN1898.JPG

Oto zdjęcia z naszej drugiej wycieczki

DSCN1926.JPG

DSCN1917.JPG

DSCN1918.JPG

My Son niby wietnamski Angkor Wat

Z Hoi Anu wybraliśmy się na skuterze do 46 kilometrów odległego kompleksu My Son. Chodzi o byłe miasto Czamów, którzy tutaj przebywali od IV do XIII wieku. Kompleks był religijnym a też intelektualnym centrem, w którym większość świątyń była poświęcona Czamskim królom wraz z bogiem Sziwą. W mieście, za panowania najsilniejszych Czamskich królów, znajdowało się 68 budynków. W dniu dzisiejszym stoji tutaj tylko 20 w wielkiej miarze zniszczonych budowli. Byłe miasto leży na 200 m² w przepięknej żywej dżungli, nad którą mieści się góra Hon Quap, w przetłumaczeniu Ząb kota. Ruiny budynków otoczone zielenią dodają miejscu fascynującą atmosferę.

20140724-071924-26364963.jpg

20140724-071458-26098741.jpg
Kompleks odkryli Francuzi na końcu XIX stulecia, kiedy odkrywali tereny swej kolonii. Właśnie francuzcy badacze znacząco udzielali się w pracach restauracyjnych byłych świątyń. Niestety podczas wojny amerykańsko – wietnamskiej Amerykanie miejsce zbombardowali. Dlaczego? Ponieważ My Son był bazą prokomunistycznego Viet Congu.

20140724-071623-26183889.jpg

20140724-071634-26194734.jpg

20140724-071613-26173284.jpg
Pozostałe cegły jako wspomnienie na przepiękne świątynie

20140724-071852-26332052.jpg
Z własnych doświadczeń możemy miejsce polecić wszystkim, by przynajmniej po trochu zasmakować atmosferę starych świątyń i przez chwilę poczuć się jak w kambodżański Angkor Wat. Miejsce to przypomina nam również Sukuthai czy Ayutaję w Tajlandii.

Byłe miasto Czamów jest zapisane na liście UNESCO, dlatego każdy dzień tłumy ludzi przemieszczają się po całym kompleksie. Przyjazd do My Sonu polecamy we wczesnych porannych godzinach lub puźnym popołudniem. Nam akurat wyszło tak, że przechadzkę absolwowaliśmy w największym upale i dlatego wszędzie tylko skakaliśmy pomiędzy cieniami drzew i świątyń.

20140725-070627-25587811.jpg

20140725-070638-25598176.jpg

20140725-070617-25577061.jpg

By jeszcze uzupełnić dla ciekawskich ważną informację: W znaczący sposób udzielał się na pracach restauratorskich Polak imieniem Kazimierz Kwiatkowski. Jego długoletnią pracę w My Son tubylcy bardzo doceniają. W mieście Hoi An nawet istnieje Rynek Kazika z jego podobizną w środku.

Restauracja świątyń z XX oraz XXI wieku

20140725-070835-25715844.jpg

20140725-070825-25705231.jpg

Dla zachęty, by do miejsca pojechać na własną rękę a nie w ramach organizowanej wycieczki – wstawiamy zdjęcia przepięknie fotogenicznych okolic drogi z Hoi An do My Son.

20140725-071023-25823840.jpg

20140725-071057-25857156.jpg

20140725-071046-25846777.jpg

Uzupełnienie numer dwa: jak wygląda Angkor Wat do którego jest My Son dla niektóry porównywalny?

20140725-071411-26051589.jpg
Z tym że całkowita powierzchnia Angkor Watu wynosi razem z murami zewnętrznymi i fosą 2,08 km².

Piasek, piaseczek w Mui Ne

Organizowanym wycieczkom dziękujymy, korzystamy z własnych sił. W każdym hostelu i hotelu można zapłacić różnego rodzaju wycieczki, które polegają na dwóch zasadach – jedzie się w jeapach a cena wycieczki sięga zenitu (780 – 900 000 VDG/ osoba). Wynajęcie motocykla na cały dzień w mieście Mui Ne, które leży nad morzem i jest mekką wszystkich wodnych sportów (ale o tym w następnym wpisie), zajeło nam dosłowa 2 minuty a jego koszt wynosił 200 000 VDG. A więc czemu nie skorzystać z motocyklu dla wycieczek bliżej, ale też i dalej położonych ciekawych miejsc?

W planie były białe duny, czerwone duny a też miniatura Grand Canionu (Fairy Stream). Zaliczyliśmy 80 km na dwóch kółkach z przeciętnom szybkością 60 km/h. Niestety z powodu złej pogody tylko pierwszy punkt programu udało nam się w pełni zrealizować. Pora deszczowa potrafi zrobić swoje i może niezle dopalić na motorbiku, jak doświaczyliśmy.

20140709-222645-80805687.jpg

Instrukcje, które nam podali w hotelu, by jechać prosto przed siebie i tylko na jednym skrzyżowaniu skręcić w lewo, nam były do niczego. Błądziliśmy po wszystkich zakątkach. Białe duny (white sand dunes) po odjechanych kilometrach wreszcie znaleźliśmy.20140709-222954-80994124.jpg

Zwiedzanie dun umiliły nam quads do piasku (patrz zdjęcie). Wynajęcie na 30 minut kosztowało 500 000 VDG. Przygoda się zaczęła, kiedy pojazd przestał jechać na środku samej „pustyni”. Przechadzka przez same południe po pomoc była zasmakowaniem życie Nomadów na pustyni. Panowie od quads stwierdzili, że nam zabrakło beznyny. Perfekcja sama o siebie – wypuścić swych klientów na piaszczyste duny z półpustym bakiem. Drugi quad, który nam dali w zamian, po 20 minutach ZNOWU wykitował. Po raz drugi zabrało nam benzyny. Śmiać się, płakać? Śmiać!

20140710-072158-26518692.jpg

20140710-072328-26608032.jpg

20140710-072615-26775631.jpg

20140710-075230-28350800.jpg

20140710-075637-28597849.jpg

20140710-075954-28794831.jpg

Na drodze powrótnej zaczeło lać jak z cebra. Raining season nam dał w kość. Miejscami było trzeba przejechać kompletnie zalane odcinki drogi. Takie kałuże były głębokie 20 cm, więc rura wydechowa motocykla była niemalże zalana. Najwięcej rozbaliwi nas Wietnamczycy, którzy z uśmieszkami na twarzy przejeżdżali takie kałuże w prędkości 40km/h i liczyli na to, że przeciko jadące wehikle i ich pasażarowie będą kompletnie oblani ciepła wodą z kałuży.

Czyli na czerwone duny ani mały Grand Canion nam zabrało sił, więc ślemy zdjęcia, co powinniśmy widzieć, ale nam się nie udało.

Red Sand Dunes

20140710-081053-29453286.jpg

Fairy Stream

20140710-081326-29606001.jpg

Going East po raz drugi!

Tak jak w zeszłym roku, głosimy naszą przesiadkę w Abu Dhabi. Z pierwszymi krokami w Pradze głosno zwołaliśmy: „Podróżować to? Żyć!” i z uśmiechami na twarzy rozpoczeliśmy naszą podróż. Stawiamy czoła nowym przygodom i cieszymy się jak potoczy się nasza podróż w tym roku we Wietnamie. Na razie nie mamy planu, do jakich destynacji podążymy. Wszystko jakoś się ułoży, gdy tylko trochę wypoczniemy i naczerpniemy wietnamskiej inspiracji.

Jeżeli ktoś spotka w przeciągu następnych 3 tygodni takich oto dwóch ludzików – to my : ‚Osprey Team’!

20140704-071857-26337220.jpg

Chyba nikogo nie będą interesować niżej wstawione informacje, jednak blog jest dla nas małą kroniką naszych podróży a więc co głowa nie będzie pamiętać, internet kiedyś wyświetli.

Trasa:
3.7. wyjeżdżaliśmy autobusem z Pragi o godzinie 10:30 do Wiednia. Pierwszy samolot z nami wystartował o godzinie 18:55. Dalszy lot z Düsseldorfu do Abu Dhabi o godzinie 21:30. W Abu Dhabi ostatni dzisiejszy lot o godzinie 8:30 (Środkowo Europejskiego czasu 6:30). W Ho Chi Minh powinniśmy wylądować o godzinie 19:00 (Środkowo Europejskiego czasu 14:00).

Fabryka na wakacje nad morzem

Wizyta największej wyspy Tajlandii za nami. Phuket w skrócie można zcharakteryzować jako jeden duży resort światowej rangi nad morzem. Głównie na zachodnim wybrzeżu koncentrują się wielkie hotelowe kompleksy, condominia, bungalowy, boutique hotele i hostele czy też guesthousy. Powód jest zrozumiały. Przepiękne plaże przyciągają tysięce turystów rocznie. Wiele ludzi tutaj przyjeżdża by tylko poleżeć na plaży, poopalać się a wieczorem wypić drinka w typowo zachodnim barze/ restauracji i zrobić zakupy w nam wszystkim znanych stoiskach z cetkami. Po prostu spędzić zwykłe wakacje nad morzem bez ogarnienia miejscowej kultury, czy też kuchni.
Phuket ma wiele plaży do zaoferowania. Nam udało się, dzięki wypożyczonemu skuterowi, przejechać i zobaczyć następujące plaże: Kata Beach Yai, Kata Beach Noi, Patong Beach, Kamala Beach, Karon Beach. Jedna plaża równa się skupisko hoteli, resortów i typowego zaplecza turystycznego – restauracje, bary, sklepy, masaże, wypożyczalnie motocyklów, samochodów, wodne atracje, agencje turystyczne sprzedający miliony wycieczek do okolic Phuketu.

20130821-212625.jpg

20130821-212638.jpg
Jedno zdjęcie jest warte więcej niż 1000 słów, więc zobaczcie sami, jakimi plażami może się Phuket pochwalić:

Kata Beach Yai – jedna z bardzo ładnych plaży. Tubylcy twierdzą, że chodzi o najpiękniejszą plaże w całej Azji! Długa, szeroka (!!!), z jasnym piaskiem i czyściutkim morzem. Miejscem spotkań wielu surferów, którzy szaleją na falach głównie podczas pory deszczowej (low season). Od leżaków, które można wynająć, trzeba iśc około 50 metrów do morza! Tego jeszcze nie doświadczyliśmy w Tajlandii. Niestety przyjemne środowisko wg nas szpecą mury hotelowego kompleksu Club Med. Hotel Club Med był zbudowany w 70. latach jako pierwszy hotel na Kata Beach. Kompleks rozciąga się wzdłuż całej plaży. Z tego powodu promenada z sklepikami, restauracjami i barami przeniosła się za kompleks Clubu Med i znowu straszą mury, ale od strony promenady. Mury szczelnie zamykające kompleks Club Med utrudniają reszcie hotelom dojście do plaży. Wybrany przez nas hotel może znajdować się 150 metrów od plaży linią powietrzną, ale trzeba obejść cały kompleks i droga przedłuża się na niespełna jeden kilometr. Dlatego warto wybierać hotel na końcach plaży lub wybrać inną destynację na Phukecie.

20130821-212736.jpg

20130821-212750.jpg

20130821-212759.jpg

20130821-212808.jpg

Patong Beach – szaleństwo, ludzi jak mrówek na mrowisku, opalające się ‚kurczaki’ na słońcu, największy i najżywszy resort na całej wyspie. Miejsce rozciąga się od plaży pod górkę. Jeżeli ktoś przepada za wielkimi imprezami, światłami reflektorów, niech wyjeżdża do Patongu. Nam szaleństwo tego miejsca wystarczyło i po godzinie przechadzania się po plaży i mieście odjechaliśmy do spokojniejszej destynacji. Jednak, co może dużo osób zadowolić, w Patong znajduje się dużo Starbucks Coffee, McDonald’s, KFC, 7eleven oraz Hard Rock Cafe.

20130821-212942.jpg

20130821-213005.jpg

20130821-213019.jpg

20130821-213031.jpg

20130821-213043.jpg

20130821-213052.jpg

20130821-213100.jpg

Kamala Beach – zgadujemy, iż w tym miejscu mieszka podczas wakacji w Tajlandii (grudzień- styczeń) wielu gwiazdorów i bogatych ludzi. Nowoczesne kompleksy condominiów otaczają górzyste wybrzeże plaży. Plaża bardzo spokojna i przyjemna. Można na niej znaleść małe restauracyjki oraz bary. Pare hoteli i apartamentów jest umiejscowionych wprost na plaży.

20130821-213140.jpg

20130821-213148.jpg

20130821-213157.jpg

20130821-213205.jpg

20130821-213236.jpg

20130821-213250.jpg

20130821-213311.jpg

20130821-213320.jpg

Karon Beach – wąziutka, ale długa plaża z najdrobniejszym (czy też najdelikatniejszym) piaskiem na Phukecie. Bardzo sympatyczne miejsce. Miasteczko bez wahania dostaje od nas najwięcej punktów za atmosferę, miejsce oraz wspaniałe możliwości do przechadzek.

20130821-213357.jpg

20130821-213410.jpg

20130821-213419.jpg

20130821-213428.jpg

20130821-213437.jpg

Kata Beach Noi– miejscowość ta mieści się pod plażą Kata Beach Yai. Plaża w pewnym sensie przypomina nam plaże z Ko Lanty, gdyż wysokie góry pełne zieleni z obu stron otaczają to przepiękne piaszczyste miejsce. Pomiędzy zielonymi drzewami ukryte są małe bungalowy oraz luksusowe hotele. Dla Kasi plaża nr. 1 na Phukecie (z tych co widzieliśmy). Niestety fotoaparat nam się wybił i nie mamy fotografi z tego miejsca. Sami musicie przyjechać i zobaczyć. 😉